සෙවනැල්ල


විඩාපත් වෙයි මනස
දකිනවිට ඒ සේයාව
නිවසක් ගෙයක් පමණක් විය
තව මොහොතක් ඉඩනොදී…
උඹ ඉවූ බත් පිඬක් කන්නට
නැත මට වරම්
මගේ සුවදුක් අසන්නට
නැත මට කෙනෙක්…
සෙවනැල්ල නුඹවිය
මගේ හැම මොහොතෙම
අඳුර දුරුකළ පහන
නිවී ඇත…
නැත මට සෙවනැල්ලක්
කුමක් කරන්නද මම??

රුසිරු බොතේජු

Advertisements