හදෙහි ගීතය


කවිය නුඹ විය
මුවග රැව්දෙන
සදාකාලික මතකයේ
දෙනෙත් හැරගෙන
දසත බලනට
ඉඩක් නොමැතිද ජීවිතේ

විසල් අහසක
පතුලෙ හිඳගෙන
නිශායාමය ගතකලේ
සිතක් නොමැතිද
මදෙස යොමුවන
දෙනෙත් සැමවිට
පැවසුවේ

හද සොරාගෙන
සිත වසන්කළ
දෙනෙත ඔබ කොහෙදෝ ගියේ
සිත පහන් කළ
සහන් ගීතය
අරුත නැත මට
වැටහුනේ

රුසිරු බොතේජු

තනි නොතනිය


සමුදුර මහ ගැඹුරු තැනකි
නිල් දියවර සොඳුරු බවකි
අප හමුවේ නමි
ජීවිතයේ තනි නොතනිය
දුරුවෙනවා නම්

රෑ අහසේ තනියෙන් සඳ
රැයෙහි අඳුර මකාලන්න
පායනවා නම්
ඒ එළියෙන් රැයෙහි සිසිල
දුරුවෙනවා නම්

සමුදුර අග ගිලෙනා සඳ
හිරු රශ්මිය මකාලන්න
එහියනවා නම්
ඒ සුවයෙන් මුලු ලෝකෙම
සුවපත්වේ නමි

රුසිරු බොතේජු

Redox


ඔබ මාදෙස බලා සිනාසුනේ
ඔක්සිහරනයට කැමැත්තෙන් බව දැනුනි
නමුත් මාධ්‍යය ආම්ලික නොවූනිසා
එය නොහැකි විය

අද මාධ්‍යය ආම්ලික නමුදු
ඔබ වෙනත් අනුවකින්
ඔක්සිකරනයවී ඇති බැවින්
මා තනිවීමි

රුසිරු බොතේජු