කවිය නුඹ විය
මුවග රැව්දෙන
සදාකාලික මතකයේ
දෙනෙත් හැරගෙන
දසත බලනට
ඉඩක් නොමැතිද ජීවිතේ
විසල් අහසක
පතුලෙ හිඳගෙන
නිශායාමය ගතකලේ
සිතක් නොමැතිද
මදෙස යොමුවන
දෙනෙත් සැමවිට
පැවසුවේ
හද සොරාගෙන
සිත වසන්කළ
දෙනෙත ඔබ කොහෙදෝ ගියේ
සිත පහන් කළ
සහන් ගීතය
අරුත නැත මට
වැටහුනේ
රුසිරු බොතේජු
සමුදුර මහ ගැඹුරු තැනකි
නිල් දියවර සොඳුරු බවකි
අප හමුවේ නමි
ජීවිතයේ තනි නොතනිය
දුරුවෙනවා නම්
රෑ අහසේ තනියෙන් සඳ
රැයෙහි අඳුර මකාලන්න
පායනවා නම්
ඒ එළියෙන් රැයෙහි සිසිල
දුරුවෙනවා නම්
සමුදුර අග ගිලෙනා සඳ
හිරු රශ්මිය මකාලන්න
එහියනවා නම්
ඒ සුවයෙන් මුලු ලෝකෙම
සුවපත්වේ නමි
රුසිරු බොතේජු
ඔබ මාදෙස බලා සිනාසුනේ
ඔක්සිහරනයට කැමැත්තෙන් බව දැනුනි
නමුත් මාධ්යය ආම්ලික නොවූනිසා
එය නොහැකි විය
අද මාධ්යය ආම්ලික නමුදු
ඔබ වෙනත් අනුවකින්
ඔක්සිකරනයවී ඇති බැවින්
මා තනිවීමි
රුසිරු බොතේජු
 | Lanka English Book T… on සිත තනිකර |
 | Udara Liyanage on සිත තනිකර |
 | LishWish on රාස්සිගේ අව්ව |
 | Nirandi on නත්තල |
 | හරී on නත්තල |
