හිතමු අපි
අලුත් දෙයක්
අලුත් විදිහකට
වෙනස් තාලෙකට……
දකිමු අපි
හෙට පායන හිරු
වෙනස් තාලෙට
දීප්තියෙන් වැඩිව……
තනමු අපි
වෙනස් කරනට
ලෝකය නොව අපව
අපේ හදම……
කරමු අපි
වෙනස් ලොව්ම
අපේ වෙනස සමඟ
නැවුම් අදහස් ඇතිව……
අපි හිතමු…
අපි දකිමු…
අපි තනමු…
අපි කරමු…
රුසිරු බොතේජු
හිනැහෙන්න හිතයි මට
විඩාපත් දෙනෙත් අග
දැනෙනා හැම සිහිනයක්
නිමේශයක් ගානේ
මතකේ වරුසා ඇද වැටී
නිසසල රැය දෙස බලා හිඳී
කඳුලක් නොදැවටුන දෑසේ
සිසිලක් වත් රැඳීනැතී
හිතයි එක හුස්මක් ගන්නට
නොමැතිව වේදනා හදෙහී
සෙවනැල්ලක් රකිනා විට තනිකම
සොඳුරුයි ඒ සිතුවිල්ලම
මතකයන් අතරේ සිනාසෙන්නට
වැහිපොද වැටෙනා රාත්රියේ
මොහොතක් හිතයි මට
සිතල තනිකම අතහැර
රුසිරු බොතේජු
All the memories passes by
Leaving no space to say good bye
To see a smile without a sigh
Waiting for a moment be alive
Is there a way to preserve a moment
To say in a sad voice that i knew it
Not to feel depressed from that moment
And to look ahead to live in the moment
Used to long walks with a joy in mind
Comfort of breeze which felt so kind
When i see them now pondered a while
Neither joy nor comfort in my mind
Wrapped in wilderness and deserted thoughts
Trapped in my mind with endless hopes
Want to break out the bars of cold
To feel the warmth of hope
Christmas is here its the dawn of winter
Jingling bells makes the sound of wonder
Was lost with life and glimpse of hope
What i want for Christmas is a place called home
Rusiru Boteju
උඹ කරනදේම
මමත් කරන නිසා
අපි එකතු වෙමු
අපි කථා කරමු
අපේ අදහස්
වෙනස් වෙන්නැති
පරස්පර වෙන්නැති
නමුත්,
උඹටත් මටත්
පොදු දෙයක්
ඇති බැවින්
අපි හමුවෙමු……
රුසිරු බොතේජු
මම කැමතියි…
මම කැමති නැහැ…
මට බයයි…
මම හිතුවෙ නැහැ…
මම දන්නෙ නැහැ…
මට තව කල් ඕන…
මේ හැම දේම,
වෙනස්වීමට..
නොවෙනස් වුනාට.
නොවෙනස් වීම,
වෙනස් කරන්නට
උත්සහ නොකෙරුවාට.
වෙනස්වීම,
මේ හැමදෙයක්ම
වෙනස් කරාවි……
රුසිරු බොතේජු
යාහැකිනම් අතීතයට
සිතන්නට විය දිනෙක
වැඩ ගොඩකින් පීඩිතව….
මට මොකද වුනේ
මම කොහෙද ඉන්නෙ
අද දිනේ කවදද
දැන් වෙලාව කීයද?
අම්මෝ
ඇති යාන්තම්
ඇවිත් මම
අතීතයට
දැන් වෙනස් කරමි
මම කරපු හැමදේම….
මම වගේම තවත් එකෙක්
කැම්පස් එකේ
ලෙක්චර් වල
ඌට හම්බවෙන
වැඩ කන්දරාව
දන්නෙත් නැහැ ඌ
තෙවන වසර තාම
පටන් ගත්තා විතරයි
උගෙ මුහුනේ සිනාරැලි
මගෙ මුහුණ රැලි වැටි
මට නම් තව
මාස දෙකයි
ඌට තව
මාස හයයි
කොහොමද මම
වෙනස් කරන්නෙ?
නැහැනෙ
මම අද මෙතන
බලන්නට මේ හදිය…
රුසිරු බොතේජු
පාළුවූ සොහොනක
එක මලක් පිපීඇත
නැත,
අමතක කළේ,
මම නුඹ
කියනා අයුරින්…
නිසසල දෑස
ඇසිපිය නොගසා
බලාසිටිනුයේ,
වැලඳගනුවස්,
සොම්නස,
අලංකාරය…
විඩාව, තනිකම,
අත්හලද
මූසල, මුස්පේන්තු,
හැඟුමන්
නොයයි අතහැර
ආත්මය…
සෙනෙහසේ ඍතුව
එයිද ලඟ ලඟම
මේ සීතල මගහැර
උණුසුමක් රැගෙන…
ඇරඹුමට පෙර අවසානය
ලඟාවෙන බව හැඟුනද
රැක ගනිමි,
බලාපොරොත්තුව,
නැත හැරගොස් තවමත්…
උදාවන ශීත ඍතුව
ගෙවුනු වසන්තයට වඩා
උණුසුම් වන්නට
පැතුමක් අගනැවතී
බලාසිටී….
ඒ නිසසල දෑස
පුනරුත්පත්තිය කරා……
රුසිරු බොතේජු
නිදහසක් නැත මට
කථා කරනට උඹ සමඟ
ගොඩගැසී ඇත
assignment
මහමෙරක් කඳු වසා…
උඹේ ringcut එක
දුටු වෙලේ සිට
අවැසිය මට
කථාකරනට
නැත මට
එහෙත් නිදහසක්
ඇත presentation
පැය භාගයක් පුරා…
කවදා ඉවරවේවිද!
මේ assignment භීතිය
ආසයි නැවත යන්නට
ගෙවුනු සොඳුරු
දින කරා…
කිසිම assignment එකක් නොමැතිව
කථාකරනට උඹ සමඟ……
රුසිරු බොතේජු
මම අඳින්නෙ කළු
මගෙ කමිසෙ කළු
මගෙ කලිසම කළු
මගෙ කොණ්ඩෙ කළු
මගෙ හම කළු
මම කැමතිම කළු
මගෙ පැන්සල කළු
මගෙ පෑන කළු
මගෙ ජීවිතය???
රුසිරු බොතේජු
සොදුරු තනිකම
ඔබයි මාගේ මිතුරිය
මිතුරෙකු ලෙසින් පියනැගුවේ
මා සමගින් එදා
නිසංසලේ පියනැගුවේ
සෙවනැලි අතරේ…..
මාවත් ඔස්සේ පියනගනට
දිරිදුන්නේ
සුන්දර තනිකම
ඔබ විතරය අද
මා හා තනියට ඉන්නේ……
නිහඬ දෙතොල්
පවසන ගීයේ
අරුතින් මා සිත කැළඹේ
කැළඹුන සිත මගෙ
සන්සුන් කරනට
ඔබමයි දිරිදුන්නේ…..
අළුයම රෑ දහවල
අතරින් පියමැනි
කාලය නොම වැන්නේ
දිවියේ අරුතක්
දැනෙනා මොහොතක
ඔබමයි තනියට සිටියේ……
තනිකම අතරේ
බැබලෙන හැම කුසුමක සුවඳින්
ඔබගේ හඬ ඇසුනේ
වියැකුනු සෙනෙහස
ප්රේමය මුසු කොට
ඔබ මා හා නිතිරැඳුනේ
සෙවනැලි අතරේ……
රුසිරු බෝතේජු
අදහස්/සටහන්